Με τους Ισπανούς έχουμε ιδιαίτερη συμπάθεια. Δεν είναι μόνο η συναισθηματική εγγύτητα που προκύπτει πρωτίστως από τις μεσογειακές μας καταβολές ή ορισμένες ομοιότητες της πρόσφατης ιστορίας μας (δικτατορία, μεταπολίτευση, ένταξη στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα). Μάλλον τους θαυμάζουμε σαν τα μακρινά μας «ξαδέλφια», που μας μοιάζουν αλλά πρόκοψαν περισσότερο. Οι πόλεις τους είναι όμορφες και λειτουργικές, τα μουσεία τους αξιοζήλευτα, οι σεφ τους βραβευμένοι με αστέρια Michelin, ο Αλμοδόβαρ, o Μανού Τσάο και οι Ojos de Brujo γνωστοί σε όλο τον κόσμο και το ποδοσφαιρικό τους πρωτάθλημα, χάρμα οφθαλμών.

Πριν η Ισπανία γίνει ταξιδιωτικός προορισμός για τους Ελληνες, χτίστηκε μια γέφυρα που μας συνέδεσε ψυχολογικά με την Ιβηρική. Χιλιάδες Ελληνες έμαθαν ισπανικά, ως τρίτη γλώσσα μετά τα αγγλικά και τα γαλλικά. Τ’ αγαπήσαμε πολύ περισσότερο. Η εκμάθησή τους ήταν μια ενήλικη επιλογή, χωρίς τον ψυχαναγκασμό που νιώθει ο μαθητής δημοτικού που πάει από το σχολείο στο φροντιστήριο.

Κάπως έτσι, μαζί με τα 450 εκατομμύρια ανθρώπων που την έχουν ως μητρική γλώσσα, εορτάζουμε και εμείς –στην άλλη άκρη της Μεσογείου– την παγκόσμια ημέρα Ισπανικής Γλώσσας, σήμερα 19 Ιουνίου. Κέντρο της φιέστας, το Ινστιτούτο Θερβάντες που οργανώνει εκδηλώσεις από τις 11.30 π.μ. έως το απόγευμα, στη νέα του έδρα στην οδό Μητροπόλεως 23. Με την αφορμή της ισπανοφωνίας, η «Κ» συνάντησε τον Ισπανό πρέσβη στην Αθήνα, Μιγκέλ Φουέρτες, ο οποίος μάς μίλησε για τη σχέση συμπόρευσης ανάμεσα στις δύο χώρες, αλλά και την έξυπνη στρατηγική πολιτιστικής διπλωματίας της χώρας του που ίσως να αλλάξει φυσιογνωμία λόγω της παγκόσμιας ύφεσης

Στη σκιά της Ακρόπολης

Προσηνής και μειλίχιος, ο Ισπανός πρεσβευτής έχει κάθε λόγο να αισθάνεται ευτυχής στην Ελλάδα. Από το γραφείο του αντικρίζει σε πρώτο πλάνο τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου και λίγο ψηλότερα τον Ιερό Βράχο. «Ενιωσα οικειότητα από την πρώτη ημέρα που βρέθηκα εδώ, πριν από περίπου ενάμιση χρόνο. Προσπαθώ να μάθω τη γλώσσα σας, ξέρω μερικές λέξεις που τις λέω χωρίς προφορά και έτσι όλοι νομίζουν ότι χειρίζομαι καλά τα ελληνικά. Δυστυχώς, παρότι φωνητικά τα δύο ιδιώματα μοιάζουν (αν ακούσετε Ισπανούς από μακριά να συζητούν τους περνάτε για συμπατριώτες σας) είναι πολύ δύσκολο για εμάς να μάθουμε το λεξιλόγιο, τους φθόγγους, τις πτώσεις. Κάνω μάθημα μία φορά την εβδομάδα, διαβάζω όσο μπορώ, αλλά μέχρι τώρα έχω καταφέρει να μάθω εκφράσεις που με διευκολύνουν στην καθημερινότητά μου και έχουν να κάνουν με το υπέροχο φαγητό σας. Καμαρώνω τους Ελληνες που έχουν τέτοια γλωσσομάθεια».

Πολιτική απόφαση

Ο Μιγκέλ Φουέρτες μάς εξηγεί πώς η Ισπανία κατάφερε να διεισδύσει σε άλλες χώρες χάρις στη γλώσσα: «Ηταν σαφώς μια πολιτική απόφαση με οικονομικές προεκτάσεις, καθώς σε πολλά κράτη, όπως οι ΗΠΑ και η Βραζιλία, μια μερίδα του πληθυσμού μιλάει ισπανικά. Οτιδήποτε είχε να κάνει με τη γλώσσα, από τα ΜΜΕ μέχρι τη μουσική, είχε αναγνωρισιμότητα και ακτινοβολία παντού. Το καλό είναι ότι αυτό το μακρόπνοο σχέδιο εφαρμόστηκε για πολλά χρόνια και δεν άλλαξε όταν άλλαζαν οι κυβερνήσεις. Παράλληλα, ποτέ δεν μείναμε μόνο στη γλώσσα. Επενδύσαμε στον τουρισμό, είχαμε το άστρο του Αλμοδόβαρ να φέγγει στην Ευρώπη αλλά και στον κόσμο, συγκροτήματα ισπανικής μουσικής, ακόμα και η Σακίρα λέει ισπανικά τραγούδια. Δώσαμε έμφαση στην αρχιτεκτονική. Το Ινστιτούτο Θερβάντες στην Αθήνα έχει μια πολύ όμορφη και προσεγμένη νέα έδρα που απηχεί αυτές τις επιλογές μας. Το πρόσωπο μιας χώρας ή ενός πολιτισμού δεν είναι μόνον η γλώσσα αλλά μια συνολική αισθητική».

Και τι θα γίνει τώρα με την κρίση που ακουμπά την Ισπανία; Θα σταματήσει το πολιτιστικό της άνοιγμα στον κόσμο; «Η κατάσταση είναι δύσκολη παντού. Οπωσδήποτε όλα τα κράτη πρέπει να ξαναδούν τον κατάλογο με τις προτεραιότητες και τις ανάγκες τους. Αυτό δεν σημαίνει ότι πια δεν θα υπάρχουν πόροι για τον πολιτισμό ή για ανάλογες δράσεις. Ομως, κάθε ευρώ που ξοδεύεται πρέπει να φέρνει αποτέλεσμα και να βελτιστοποιεί την κατάσταση που υπάρχει σήμερα. Αυτός θα είναι από εδώ και πέρα ο πιο αυστηρός κανόνας…».

πηγή Καθημερινή

Popularity: 8% [?]